header image
Home arrow Columns
Columns
All-Inclusive

‘Je bent er aan toe’ zegt mijn personal coach. ‘Er even tussen uit.. je hebt het verdiend’ vervolgt ze.
Ik kijk mijn sweethart met vragende ogen aan als ze begint over een warm oord dat we vanuit Eindhoven kunnen bevliegen. Ze heeft weleens meer last van deze vrijetijdsziekte en ze gaat verder: ‘Ik heb zo’n all-inclusive trip gezien’ en ik krijg spontaan een plaatje met palmbomen en witte stranden voorgeschoteld. Mijn kostenteller verbaast zich over de lage prijs. Sweethart heeft zich goed voorbereid en ze dwingt mijn blik op de iPad. Op het uitgekozen Canarische eiland is het 15 graden warmer. Ze lacht, knipoogt en kan haar geluk niet op als ik instemmend knik. Ik voel dat ze er aan toe is.

De vlucht duurt zo’n vier uur. Op het ‘resort’ kan ik nog net het laatste avondmaal van die dag naar mijn slokdarm sturen. Om de sociale band met het thuisfront te bewaken, “whatsappen” we foto’s van het pretpark en andere bezienswaardigheden (eigenlijk gewoon om hen een beetje jaloers te maken). Tevreden hummend loop ik rond.

Een dergelijk ‘alles inbegrepen-concept’ betekent wel dat mijn energievoorraad meer dan voldoende wordt aangevuld. Tsjongejonge. Meerdere malen per dag goed eten. En (te)veel. Ik lijk wel zo’n rupsje-nooit-genoeg. Ik heb zelfs het gevoel dat ik hier ga lijken op de dikke van de dunne. Ondanks dat het vakantie is wil ik daar toch iets aan doen. Oftewel: bewegen.

Het weer is goed en de natuur is een plaatje om in te kaderen. Maar de aanblik van de slingerwegen waar ik bergop wil fietsen beroert mijn traanbuizen. Thuis is alles zo vlak als een pannenkoek. Flirten met de berm is levensgevaarlijk op dit lavaland. ‘En als ik van de velo afkukel en met mijn snavel op het asfalt stuiter?’ vraag ik mezelf bezorgd af. ‘Niet prakkezeren man, hup de fietsboks aan en genieten van de ‘coleur locale’, spreek ik mezelf streng toe. Mijn piemelaris kruipt echter in de schuilkelder van de racebroek. Ik heb een beetje bang.

Na een rondje met de huurfiets doe ik net of de rit niets voorstelde maar mijn benen vertellen een ander verhaal. De blik in mijn ogen is net zo leeg als mijn bidon. Ik heb ontzettend veel zin in zo’n schaaltje emotie (chocola). Hoewel ik denk dat die bonbons rechtstreeks naar mijn heupen gaan, pak ik ze toch. Ik ga dit er wel weer affietsen bij BRABANTIA maak ik mezelf wijs.

Column: 16-02
Columnist:

Johan

 

<< Start < Vorige 1 2 3 4 Volgende > Einde >>

Resultaten 23 - 33 van 36
Mededelingen